Zapraszamy do lektury siedemnastego felietonu, który powstał w ramach współpracy Fundacji PVE Dobra Energia z przyrodnikiem Adamem Zbyrytem. W najnowszym tekście przyrodnik pokazuje, że tropy zwierząt to nie tylko ślady, ale opowieści o ich zachowaniu, decyzjach i sposobach przetrwania, które można odczytywać dzięki uważnej obserwacji.
Kiedy idziemy lasem i widzimy odcisk racicy albo łapy, to tak naprawdę mamy przed sobą fragment czyjejś historii. Tu zwierzę zwolniło, tam się zatrzymało, tam dalej coś zjadło. A tu najpewniej zaczęło przed czymś uciekać. Z kilku śladów zaczyna się układać opowieść – o zachowaniu, decyzjach i strategiach przetrwania.
Z czasem dzieje się coś ciekawego. Przestajemy patrzeć na tropy tylko jak na odciski łap w ziemi. Zaczynamy odczytywać zachowanie zwierząt, a nawet próbujemy wchodzić w sposób ich myślenia, aby odgadnąć cel i motywację. Próbujemy zrozumieć, dlaczego obrało właśnie tę drogę, a nie inną.
Ponadto, tropienie uczy jednej rzeczy, która dziś jest rzadkością: uważności. Zatrzymania się, patrzenia na szczegóły, dostrzegania rzeczy, które na pierwszy rzut oka są niewidoczne – delikatnego wgniecenia w ziemi, zadrapania na korze, zgryzionego pędu, małego piórka.
A kiedy zaczynamy widzieć takie detale w przyrodzie, zaczynamy też widzieć je u siebie. Lepiej zauważamy własne reakcje, emocje i nawyki. Tak jak ślad jest końcem nici, która prowadzi do zwierzęcia, tak nasze zachowania są śladami prowadzącymi do naszych motywacji. Jeśli potrafimy je odczytywać, zaczynamy rozumieć, dlaczego robimy to, co robimy. To też jest tropienie. Tylko skierowane do środka.
I może dlatego kontakt z przyrodą tak porządkuje głowę, ponieważ uczy patrzeć uważniej. Wycisza, uspokaja, daje ogromną satysfakcje, gdy zaczynamy dostrzegać coraz więcej. Dziś umiejętność ta wykracza daleko poza jej pierwotną funkcję, a zaczyna pełnić rolę hobby, a nawet swoistej terapii. Bo nie ma nic lepszego w budowaniu odporności psychicznej niż kontakt z naturą.